* over die twee reportages, heb je het idee dat je alles wat je erover zou willen schrijven kwijt kon in de krant? of zijn er ook nog kanten die onbelicht bleven?
Zoals Boekblog al aantoont, ben ik niet iemand die problemen heeft om zich aan een beperkt aantal regels tekst te houden. Ik hou wel van het uitpuren van een verhaal tot zijn essentie. Of het nu proza is of een repo voor de krant. In de journalistiek heb ik een hekel aan die gigantische interviews waarbij de journalist de quote opent, het bandje uittikt, en de quote weer sluit. Dat heet dan lang en diepgaand te zijn. Ik vind het meestal vooral langdradig. Tuurlijk heb je bij zo'n reportages -hoe verschillend ze allebei ook zijn-
altijd meer materiaal dan je kwijt kan. Maar dat weet ik op voorhand. Ik heb geen probleem om daar een strenge selectie in te maken. Ik had in Thailand wel nog een wat persoonlijkere column willen schrijven. Over mijn gevoelens. Al was het alleen maar om ze van je af te kunnen schrijven.

 

* hebben die reportages je beinvloed? het zijn heel andere en heftige onderwerpen, allebei op een eigen manier.
Het is misschien een cliché, maar bij de beide reportages drong alles pas achteraf helemaal door. Ik -maar ik denk dat veel mensen dat doen- heb de reflex om me in een nieuwe omgeving zo snel thuis te voelen. Doen alsof het allemaal normaal is. Dat het buiten -25 graden is. Of dat er tientallen mensen met stofmaskers over straat lopen en dat de gebouwen in puin liggen. Dat klinkt vreemd, en uiteraard lukt dat ook niet. (al goed: want je hebt die verbazing ook nodig voor je journalistieke werk). Maar het is wel een reflex.

Ik heb bijvoorbeeld staat poolen met enkele van de "vaste" bewoners van de basis op Antarctica. Eigenlijk had ik dat uur moeten gebruiken om een wandeling te maken. Maar mijn "doe maar alsof je thuis bent"-gevoel, hield me tegen. Ik verbaasde me na een paar uur ook al niet meer over het feit dat ik bij -25 een sigaret stond te roken op de drempel van de basis. Dat kwam pas écht achteraf. Als het -zoals enkele weken geleden- echt koud is hier, beleef ik gevoelens van op Antarctica terug. En een soort heimwee naar een plek waar je waarschijnlijk nooit meer naar terug kan.

 

Bij de tsunami-reportage was het de eerste keer dat ik het echt moeilijk heb gehad. Ik ga niet liegen: als journalist loop je niet de hele tijd met een krop in je keel rond. Dat kan ook niet. Je doet je job daar. En er is zelfs -hoe pervers dat ook klinkt- een soort kick: "kijk mij: ik sta hier waar het allemaal gebeurt". Die kick heb je ook nodig om op dat vliegtuig te stappen. Het waren niet de gruwelijkste beelden die me emotioneerden, zoals de lijken in het ziekenhuis, de misselijke geur die uit het puin opstijgt, …Maar net heel kleine dingen. Ik moest uren wachten op de luchthaven tot het Belgische lijkenidentificatieteam arriveerde. Hun collega's van over de hele wereld liepen al rond op die luchthaven. Met teksten als "lijkenbalseming" op hun T-shirt. En plots viel mijn oog op één van de "zoekertjes" waar Phuket vol mee hing. Allemaal van mensen die op zoek waren naar vermisten. Ik had er zo al tientallen gezien. Pakkend, maar zonder dat het me emotioneerde. Maar nu zag ik de foto van een vermist zweeds jongetje dat even oud was als mijn eigen dochter. Ik schoot vol op die luchthaven. Omdat ik me herkende in die ouders. En ook omdat ik "tijd" had om verdriet te voelen. Als je met je job bezig bent, sta je die emoties maar met mondjesmaat toe. Maar nu kregen ze wel vrij
baan. Ik ben even gaan zitten. Heb mijn vriendin gebeld, een collega gebeld, …
En eens dat je het weer even hebt kunnen vertellen, gaat het weer.